بدانید که بی‌اندازه دوست داشته می‌شوید، نه بر اساس عملکردتان در زندگی، بلکه صرفاً به این دلیل که فرزند 'خداوند' قادر مطلق هستید؛ او که 'ماپا' است، نیک ‌خواه‌ترین و بامحبت‌ترین، فراتر از تصور.

و اکنون حرف دلی به زبان هندی، با زیرنویس‌ِ چند زبانه، از 'آیوشی' در هند داریم:

زیباترین استاد من، از شما سپاسگزارم، گوروی من، محبوب‌ترین وجود من. دوستتان دارم. استاد، سپاسگزارم که همیشه حضور دارید و به من زمان و فرصت می‌دهید تا شما را بشناسم. شما همیشه حضور داشتید؛ همواره بوده اید. این من هستم که بارها و بارها این را فراموش می‌کنم. متأسفم که به‌ خاطر ما مجبورید این‌همه درد و رنج را تحمل کنید. متأسفم که متشرف خوبی نبوده‌ام و روزانه ۲.۵ ساعت مدیتیشن کوان یین انجام نداده‌ام. تلاش می‌کنم بهتر شوم. نمی‌خواهم دوباره وعده‌ای بدهم که به آن عمل نکنم، اما بهتر خواهم شد. از عشق، شکیبایی و مهربانی شما سپاسگزارم. به درگاه سه اعلی ترین قدرتمند دوباره یک شده دعا می‌کنم که استادم همیشه از همهٔ موجودات منفی در امان باشند، همان‌طور که ایشان از ما محافظت می‌کنند. همچنین دعا می‌کنم از چنان برکت و اقبالی برخوردار باشم که بتوانم یک بار در زندگی‌ام شما را ببینم و این آرزوی قلبی‌ام برآورده شود.

می‌خواهم ماجرایی را با شما در میان بگذارم. من پیرو استاد بودم، اما هنوز به دریافت تشرف فکر نکرده بودم؛ این را به 'خدا' سپرده بودم تا اگر آماده بودم، نشانه‌ای به من بدهد. جایی در کوهستان هست که اغلب به آنجا می‌رفتم و راهبان تبتی بسیاری نیز در آنجا زندگی می‌کنند. تنها در جنگل نشسته بودم که راهبی از کنارم گذشت. زبانش را نمی‌فهمیدم، اما از حرکاتش فهمیدم که از من می‌خواهد چوبی بردارم تا به آن تکیه کنم و سپس به راه خود ادامه دهم. لبخند زد و مدام همان حرکت را تکرار کرد، سپس لبخندی زد و به راهش ادامه داد. سردرگم شده بودم، چون تا آن زمان، در تمام این سال‌ها، هیچ راهبی هرگز نایستاده بود تا با من صحبت کند. سپس فهمیدم این همان نشانهٔ من است و 'خدا' به من می‌گوید که به‌ تنهایی نمی‌توانم پیش بروم؛ به حمایت استاد نیاز داشتم. در آن لحظه عمیقاً احساس کردم که از برکت و حمایت برخوردارم و تصمیم گرفتم درخواست تشرف بدهم. روز پیش از تشرف، دوباره از خودم پرسیدم آیا کار درستی انجام می‌دهم. بسیار بی‌قرار بودم. اما در روز تشرف، احساس سرور، رهایی، برکت و سبکیِ واقعی داشتم. سپاسگزارم، استاد. شما عشق هستید، شما نور هستید و به ما کمک می‌کنید و در ما اشتیاق بهتر شدن را برمی‌انگیزید. ارادتمند شما، 'آیوشی' از هند

'آیوشی' باایمان، از حرف دل شما سپاسگزاریم.

استاد در پاسخی مهرآمیز می‌فرمایند: "'آیوشی' صادق، تمرین معنوی در این دنیا بسیار دشوار است، پس خودتان را قضاوت نکنید. هر روز از نو برخیزید و دوباره آغاز کنید. بدانید که بی‌اندازه دوست داشته می‌شوید، نه بر اساس عملکردتان در زندگی، بلکه صرفاً به این دلیل که فرزند 'خداوند' قادر مطلق هستید؛ او که 'ماپا' است، نیک ‌خواه‌ترین و بامحبت‌ترین، فراتر از تصور. این را به قلبتان بسپارید و بگذارید در سفرتان به شما نیرو ببخشد تا بتوانید بر همهٔ موانع غلبه کنید، با این یقین که آنها در برابر عظمت 'خداوند' صرفا توهماتی ناچیزند. شما قوی‌تر از آن هستید که فکر می‌کنید. با تمام خلوص به پیمودن مسیر ادامه دهید و 'خداوند' به بقیهٔ امور رسیدگی خواهد کرد. باشد که شما و مردم دوست‌داشتنی هند، نور الوهیت را در درون خود بیدار کنید و تا ابد تجسم عشق باشید. عشق من چراغی است که در سفر بازگشت به 'خانه'، راهتان را روشن می‌کند!"