Szczegóły
Pobierz Docx
Czytaj więcej
„Gdziekolwiek pójdę, ludzie mi pomagają. A jeśli nie pomagają, po prostu idę do innych domów. I wszystko jest w porządku”. Więc powiedziałam do tej osoby-lisicy: „Och, cieszę się z twojego szczęścia. Cieszę się z twojego powodu. Takie życie jest również bardzo wolne. Jesteś dobra. Pamiętasz o BOGU i modlisz się cały czas. W przeciwnym razie twoja moc osłabnie i nie będziesz mogła znów stać się człowiekiem, a nawet nie będziesz w stanie nic zrobić”. Więc Lisica powiedziała: „Tak, tak. Tak, wiem o tym, Mistrzyni. Wiem o tym bardzo dobrze. Wiem o tym. I zawsze w głębi serca jestem wdzięczna Wszechmogącemu BOGU za to, że dzięki Twojemu Miłosierdziu i Miłości mogłam stać się człowiekiem i cieszyć się ludzkim życiem przez kilka dni w tygodniu”. Odpowiedziałam: „Tak, jeśli będziesz nadal dobrze i pilnie praktykować, zawsze wielbić BOGA, pamiętać o BOGU i pamiętać o mnie, to zawsze będę mogła ci pomóc dzięki JEGO/JEJ Łasce A kto wie, może wkrótce staniesz się w pełni człowiekiem, na zawsze”. W takim razie nie będziesz musiała już dłużej być osobą-lisem, skoro wyraziłaś mi swoje pragnienie, i przyszłaś do mnie, ponieważ potrzebujesz mojego Błogosławieństwa i mojej Mocy, by ci pomóc, abyś nie musiała być osobą-lisem na zawsze. Mogę ci w tym pomóc, ponieważ jesteś bardzo miła, naprawdę miłą osobą-lisem. Mam na myśli miłą istotę, i okazałaś skruchę, jesteś szczera, jesteś pracowita i przestrzegasz Pięciu Przykazań, prowadząc czyste życie. Więc oczywiście ci pomagam. Bardzo cię kocham. I cieszę się, że jesteś szczęśliwa. Teraz muszę zająć się innymi sprawami. Może jeszcze porozmawiamy. Kocham, kocham, kocham. Pamiętaj o BOGU. Dziękuj BOGU każdego dnia.” Udałam się więc do Kronik Akaszy i dowiedziałam się o wszystkich osobach związanych z wojną, które znałam. Właściwie nie było ich wiele. W Âu Lạc (Wietnamie) było ich kilka, ponieważ przebywałam w czasie wojny w Âu Lạc (Wietnamie). Przez jakiś czas mieszkałam u mojego wujka, który był, jak sądzę, majorem w armii, a może nie pamiętam dokładnie - przynajmniej kapitanem. Był on bowiem szefem kliniki ratunkowej, w której leczono rannych żołnierzy podczas wojny. On i jego ludzie w tej klinice udzielali pomocy rannym żołnierzom w nagłych przypadkach, np. udzielając pierwszej pomocy i opatrując drobne obrażenia, którymi mógł się zająć. Jeśli jednak żołnierz był ciężko ranny, to po udzieleniu pierwszej pomocy wzywał helikopter i wysyłał żołnierzy do większego, lepiej wyposażonego szpitala gdzie indziej. Nawet jeśli czasami tak zwani wrogowie, Việt Cộng (komuniści), również byli ranni, i zostali pojmani on również traktował ich życzliwie i uprzejmie. Wszyscy oni – mój wujek i lekarze pracujący z nim w tej klinice – traktowali ich życzliwie, jakby byli ich własnymi braćmi. Nigdy nie dostrzegłam w tamtym czasie w tej klinice ze strony mojego wujka i jego ludzi żadnej nienawiści, urazy, odrzucenia ani niczego negatywnego wobec żadnego z żołnierzy z przeciwnej strony konfliktu w Âu Lạc (Wietnamie). Bardzo pomagałam, jak na nastolatkę, to było dla mnie sporo, zwłaszcza, gdy był tam nie jeden żołnierz, ale więcej niż jeden, kilku. Wujek wzywał mnie, a czasem jeszcze jednego lub dwóch chłopców. Niektórzy mieszkali w klinice jako członkowie rodzin jego pracowników, a inni w pobliżu. Prosił więc ich, a także mnie, o pomoc. Myliśmy więc rany, chyba jakimś płynem, płynem z butelki, czymś, co nazywają hydro-tlenem (nadtlenkiem wodoru) czy coś w tym rodzaju. Służy to do dezynfekcji. Następnie wyjmowaliśmy wszelkie odłamki, wszystko, co tylko mogliśmy, pochodzące z kul lub z ziemi w okolicy, gdzie toczyły się walki, albo cokolwiek, co dostało się do rany i tam utknęło. Używaliśmy więc specjalnego sprzętu, wysterylizowanego sprzętu, i usuwaliśmy je tak dokładnie, jak tylko mogliśmy. A kiedy zobaczyliśmy, że wszystko jest czyste, bandażowaliśmy rany. A kiedy wszyscy byli już gotowi, przenosiliśmy ich – ja i chłopak w moim wieku… Byłam w… Nie pamiętam dokładnie. Mniej więcej w ostatniej klasie gimnazjum, więc wciąż byłam nastolatką. Więc razem z tym drugim chłopakiem nosiliśmy rannych żołnierzy, już umytych i opatrzonych – na noszach przenosiliśmy ich na pole za domem, które było całkowicie płaskie i pokryte wyłącznie trawą, gdzie lądował helikopter. Tak właśnie robiliśmy. Widziałam tak wielu rannych żołnierzy i straszne, straszne warunki, w jakich musieli żyć z powodu wojny gdzieś w pobliskiej okolicy, gdzie walczyli z przeciwną stroną, z tak zwanymi wrogami. Jeden z tych żołnierzy był mi jakoś szczególnie bliski. Właśnie w ten sposób poprosił mnie o pomoc. Ale tak naprawdę nie był on aż tak bardzo za wojną. Po prostu został przydzielony do jakiejś jednostki bojowej, jakiejś grupy lub batalionu bojowego. W związku z tym był mniej więcej bardzo agresywny i zabił więcej osób, niż by chciał. A potem, ponieważ jeden z jego towarzyszy zginął na wojnie w brutalny sposób, zemścił się za niego. Stał się jeszcze bardziej agresywny, zabijając bez wyrzutów sumienia. W związku z tym musiał trafić do piekła. Na szczęście znam go lepiej, więc mogę mu bardzo pomóc. W każdym razie został uratowany z piekła, gdy tylko dowiedziałem się, kim jest. Mogłam więc powiedzieć strażnikowi piekła, żeby otworzył bramę i go wypuścił. Zabrałam go więc do strefy działań wojennych, mniejszej strefy działań wojennych. I musi tam przebywać jako ofiara wojny – ścigany, nękany, prześladowany, ranny tu, tam, wszędzie – aby odpokutować za swoją karmę i nauczyć się trudnej lekcji, że nie miał w sercu dobroci, aby zrozumieć, że zemsta nie jest sposobem na zakończenie żadnej wojny, lecz miłość, współczucie i empatia wobec drugiej strony konfliktu, czyli tak zwanych wrogów. I właśnie to będzie robił, dopóki jego karma nie zostanie całkowicie oczyszczona. Wtedy będzie mógł ponownie narodzić się jako człowiek i prowadzić normalne życie. Cóż, życzyłam mu powodzenia i pożegnałam się z nim. Nauczyłam go jednak pewnej wygodnej metody medytacji i powiedziałam mu, że musi być weganinem, musi okazywać skruchę i codziennie dziękować BOGU, pamiętając o BOGU w każdej chwili. Wtedy będzie bardziej błogosławiony, a jego karma zostanie w ten sposób szybciej oczyszczona. Ah, przy okazji, niniejszym szczerze dziękuję Pierwszej Damie Stanów Zjednoczonych Ameryki, żonie Jego Ekscelencji Prezydenta Donalda Trumpa, za jej wysiłki i wkład w przywrócenie pokoju ludności ureignskiej (ukraińskiej) oraz umożliwieniu im ucieczki ze strefy kontroli i ewakuacji w inne miejsca, gdzie mogą otrzymać pożywienie, napoje i opiekę medyczną, na które zasługują. Oraz ucieczkę ze strefy okupowanej, gdzie głodują i nie mają prądu, czystej wody pitnej, itp., a także środków medycznych, które pomogłyby im w leczeniu ran lub chorób. W Imię BOGA, w imię pokoju, w imię obywateli Ureign (Ukrainy), osobiście składam Pani podziękowania. Niech BÓG obficie cię pobłogosławi za ten zasługujący na uznanie czyn. Obyś była szczęśliwa, zdrowa i niech twoje błogosławione małżeństwo z mężem, Prezydentem Trumpem, oraz twoja rodzina i dziecko trwają wiecznie. Twoje dziecko jest takie przystojne, tak bardzo przystojne. Odziedziczyło wszystkie najlepsze cechy po tobie, Pierwsza Damo Melanio, oraz po Jego Ekscelencji Prezydencie Trumpie. Życzę, aby wasze małżeństwo zawsze było szczęśliwe, spokojne i romantyczne. Niech Pani również zawsze będzie piękna, wyjątkowo piękna, taka jaka jest, i niech Pani na zawsze pozostanie młoda. Niech Bóg błogosławi Panią i Pani bliskich, wszystkich, których Pani kocha. Moja Pani, jest Pani cudowna. Wszyscy Panią kochamy. Świat Panią kocha. A naród ureignski (ukraiński) będzie Pani na zawsze wdzięczny. Proszę, pomóż jeszcze bardziej, jak tylko możesz. Świat zawsze będzie pamiętał twoje imię. Twój mąż będzie cię za to kochał bardziej niż kiedykolwiek! Proszę, nadal „stój przy swoim mężczyźnie”. On potrzebuje cię bardziej, niż możesz sobie wyobrazić, zwłaszcza teraz, gdy musi radzić sobie z tak ogromną presją ze wszystkich stron! Dziękuję ci, moja Pani. Kobiety takie jak ty są rzadkością – wysokiej klasy i piękne, trudne do znalezienia. Życzę ci wszystkiego najlepszego. Z BOŻĄ MIŁOŚCIĄ. Dziękuję BOGU. W imię BOGA, życzę Ci zdrowia i piękna, moja Pani. Na razie ciao. Dziękujemy Wszechmogącemu BOGU za wszystkie te wspaniałe, pozytywne wiadomości. W imię Boga, dziękujemy wszystkim ludziom za przynoszenie pokoju na świecie, nawet jeśli jest to tylko mały krok na raz. Od czegoś trzeba było zacząć, a pokój rozpoczął się dobrze, pozytywnie. Dziękujemy wam wszystkim za wasze wysiłki w tej tak wyczerpującej i wymagającej misji negocjacji oraz budowania porozumienia między walczącymi krajami. Niech BÓG zawsze was błogosławi, zawsze was kocha, zawsze was chroni, i obyście nawet to wiedzieli, widzieli, albo czuli. Amen. Dziękujemy Wam, dziękujemy Wam, wszyscy Wam dziękujemy, drogi MAPA, Najmiłosierniejsi, NAJpotężniejsi Rodzice w całym Wszechświecie. Kochamy Cię, PANIE, a ja wciąż staram się z całych sił wyciągać ludzi z piekła lub powstrzymywać ich przed pójściem do piekła, wykorzystując wyłącznie własne wysiłki i moc, otoczone Twoją Łaską. Dziękujemy Ci na zawsze. Dziękujemy Ci niezmiernie. SIRE, obyś był zdrowy i szczęśliwy. I oby Twoje dzieci sprawiały Ci dumę swoimi dobrymi manierami oraz cnotliwym, pełnym współczucia sposobem życia. Oby wszyscy byli weganami, tak jak tego pragnąłby Twój miłosierny BÓG, zgodnie z Twoją naturalną naturą. Amen. Kochamy Cię, SIRE. Dziękujemy Ci, SIRE. Padamy na twarz u Twoich stóp z wdzięcznością, SIRE. Photo Caption: „Przygotuj się na oddanie Chwalebnym ZAŚWIATOM”
