Szczegóły
Pobierz Docx
Czytaj więcej
Obecnie nawet nie możecie płacić gotówką. Zwykle nosiłam gotówkę, aby dawać ludziom na ulicy, albo kupować rzeczy od małych interesów po to, aby mogli przetrwać. Małe interesy uliczne, one nie mają terminali na karty kredytowe. Żebracy na bulwarach, nie mają konta w banku, aby wypłacić mój czek. Bezdomni ludzie, mają jedynie namiot, aby siebie ochronić od wiatru i słońca. Jak mogłabym im dać jakiś czek czy zapłacić karta kredytową? Ale obecnie, wszystko w większości wszystko jest robione cyfrowo. Więc nie mam teraz gotówki. Nie mogę teraz wydawać gotówki nawet jeśli ją mam. Nie wiem, jak robić te wszystkie cyfrowe rzeczy, I również zawsze się waham, aby wszędzie podawać moje imię w ręce każdego w ten sposób. Życie dla ludzi staje się coraz gorsze.Pieniądze, które wkładam do banku mają źródło, jak kiedy sprzedam dom czy ashram i kupię nowy, mam źródło, mam informacje, wszystko. Ale to już lata całe i nie pamiętam. Nawet nie mam żadnych dokumentów. I jeśli powiecie mi, abym wróciła do tego starego domu, nie wiedziałabym jak.Wielokrotnie gubiłam się w Hiszpanii, na przykład, bo nie wiem jak wrócić do mojego domu. Myślałam, że wiem, ale zapomniałam. I raz nawet taksówkarz zostawił mnie na środku ulicy, bo wciąż mu pokazywałam złą drogę do domu. Myślał, że sobie zagrywam z nim i musiałam zostać na ulicy nawet nocą i łapać jakikolwiek samochód, co przejeżdżał, aby mnie podwiózł. A potem, musiałam iść do jakiegoś biura, aby zapytać, pokazać moje imię i zapytać: „Mam tutaj dom w waszym regionie. Proszę, znajdźcie go dla mnie”. I w końcu, mogłam dotrzeć do domu. I wiele razy w ten sposób, nie tylko raz, za każdym razem. Nawet teraz nie pamiętam, jak wam mówiłam, gdzie jest mój dom, jaki jest adres, nawet gdzie jest miasto.I wielokrotnie grubiałam się wracając do Hsihu. Nawet nie mogę powiedzieć taksówkarzowi, jak się tam dostać, tam dostać. Tak, znacie tą historię i wiecie o sąsiadach, którzy musieli mnie zawieźć do domu. Bo czasami wracam z lotniska, jest bardzo późno w nocy i po długich godzinach. Ale na szczęście wiem jak w Hsihu, na przykład, czasami na górskim terenie, tam, gdzie mieszkamy, nie ma adresu, ulicy, naprawdę, więc przynajmniej znam Hsihu. A wtedy jeździliśmy wciąż w kółko i zgubiliśmy się, więc kiedyś przynajmniej zobaczyłam światła domu, który znałam. To jest przynajmniej Hsidu, wiec poszłam i go poprosiłam. A wtedy on mnie rozpoznał. Powiedział: „Och, zawiozę Cię do domu. Wiem, gdzie jest. Znam Ashram Hsihu”. Wiec musiał mnie zawieźć do domu. Kilkakrotnie tak się zdarzyło. Ciągle się gubiłam. Jeśli nie mam ludzi, którzy przyjdą po mnie, to się gubię. Głównie moi tak zwani uczniowie Boga przychodzą mnie odebrać, ale czasami jest zbyt późno i nie odbierają telefonu. Więc muszę brać taksówkę. Ale taksówkarz też nie może tego znaleźć, bo nie ma tam ulicy, nie ma adresu w górach.To samo w Hiszpanii, też kilkakrotnie się zgubiłam. Wszystkie domy, które kupiłam i zmieniłam są teraz znów nowe i jadąc do nich zawsze się zgubię. Chyba że ktoś mnie wiezie, to znają ulicę. Ponieważ czasami wyjeżdżam tak szybko i nie mam ze sobą adresu. To jest problem. Nie trzymam adresów i tych spraw. Ale czasem trzymam je w książce, a potem ją gdzieś zostawiam, i nie mogłam znaleźć. No więc wciąż się gubiłam. W Ameryce też się zgubiłam jadąc do mojego wynajętego domu. Nie mogłam wrócić do domu. I wtedy zobaczyła mnie policja, jak jeżdżę dookoła, podjechali i zatrzymali mnie. I musiałam tylko powiedzieć: „Och, stoję tu tylko przez chwilę na świeżym powietrzu, i zaraz jadę do domu”. I po prostu odjechałam.We Francji, jechałam brytyjskie auto po bardzo dużej wiejskiej drodze. To też się zgubiłam. Nie wiedziałam, jak dostać się do domu. I jeździłam w kółko i przyjechała policja i zapytała: „Co pani robi? Nie może pani jechać lewą stroną. Jesteśmy we Francji. Musi pani jechać prawą stroną”. Zapomniałam. Na szczęście była to wiejska droga i była jakby na wieczność długa, daleka. Również się zgubiłam. Nie pamiętam, jak wróciłam do domu. Chyba do kogoś zadzwoniłam w domu i powiedziałam, że się zgubiłam i oni użyli GPS na moim telefonie i mnie znaleźli.Nie jestem dobrym kierowcą. Dobrze, że już więcej nie prowadzę i nie mam już samochodu. Głównie nie prowadzę samochodów. Prowadziłam tylko kiedy byłam młodsza i tylko w okolicy. I oznaczałam dokładnie drogę, zanim wyjechałam. Myślałam, że będę pamiętać, ale tak nie było. Kiedy wyjechałam, droga się zmieniła. Nie jest tak samo, jak kiedy wyszliście; jest inaczej, kiedy wracacie. Na przykład ulica dwukierunkowa staje się jednokierunkową, kiedy wracacie drugą stroną czy coś podobnego. Nigdy nie mogłam być zbyt pewna, gdzie jadę.Ale te wszystkie pieniądze mają informacje w banku, bo oni przelewali pieniądze do mojego banku i mogli wiedzieć skąd one są. Więc nie wiem dlaczego bank nie mógł znaleźć skąd pochodzą moje pieniądze i robili mi problemy, i zabrali moje pieniądze i nawet mi nie pozwolił ich dać jako darowiznę na kościół i schroniska dla osób-zwierząt. Całkowicie przepadły, zabrali moje pieniądze. Było około cztery czy pięć milionów dolarów US. Teraz wszystko przepadło i również nie mam dużo gotówki. Ale Bóg o mnie zadba, jako że zawsze w ten sposób myślę. Może dlatego, że nie jestem aż taka cwana, więc Bóg dobrze o mnie dba. Wiec wciąż jest OK, aż do teraz. Nie martwcie się o mnie. Bóg dba. Muszę słuchać. Więc nie mogę sobie wychodzić tak jakbym chciała. Muszę prosić o pozwolenie i czy powinnam pójść czy nie. Ale czasami karma świata też mnie wprowadzała w błąd, wiec czasami wpadałam w problemy.Nawet jeśli mam przy sobie pieniądze, to nie tak, że chcę omijać podatki czy coś. To jest do dawania, łatwiej, gotówkę łatwiej jest dać ludziom. Kiedy oni leżą na ulicy chorzy i w pilnych przypadkach, wtedy muszę pomóc zadzwonić po pogotowie i muszę zapłacić za ich przyjazd, w całości. Nie mogę im dać czeku i powiedzieć: „Zadbaj o siebie, zadzwoń po pogotowie”. Oni nawet nie mają telefonu, na przykład i nie mają pieniędzy, aby zapłacić za szpital. Czasami muszą mieć jakby gwarancję wpłaty i wszystko to muszę ja zrobić, na przykład.Wszystkie moje pieniądze, nawet jeśli je trzymam dla siebie, przy sobie to nigdy nie jest ze złą intencją. To jest zawsze, zawsze na dobre cele. Ale oczywiście, nie mogę tłumaczyć tego wszystkiego wszędzie. Nawet bank mnie zna od wielu dekad, ale wciąż mi sprawia kłopoty. Nie rozumiem tego świata. Nie jest łatwo żyć a tym świecie.I obecnie, nawet jeśli chcecie gdzieś pojechać, musicie kupić bilet. Nie możecie już zapłacić gotówką. Najpierw trzeba rezerwować online. I nigdy nie wiem, gdzie moje imię idzie i kto zobaczy moje imię, na przykład. W obecnych czasach, nie można jechać gdzieś bez obowiązku wizowego. Obecnie macie wiele krajów, które robią problemy. Musicie się ubiegać o wjazd z wyprzedzeniem. I nawet musicie płacić podatek za swoje wakacje. Mój Boże, pracujecie cały rok oszczędzając trochę pieniędzy, aby pojechać na wakacje. A potem, jak już dojedziecie do tego kraju, musicie też płacić podatek za swoje małe przyjemności- dwa tygodnie czy coś- z wyprzedzeniem. I może nie stać was na takie pieniądze. Nie każdy ma dużo pieniędzy, aby za wszystko płacić. Oni planują swój bardzo oszczędny budżet z wyprzedzeniem. I jak zapłacą nawet jednego dolara więcej, to jest o jeden składnik mniej w ich posiłku za granicą. Rządy mają to wszystko dobrze zrobione. Więc ich nie obchodzą ludzie, którzy ciężko pracują dla rządu, aby nawet istnieć i kontynuować. Wciąż ich pytają o pieniądze, na to, na tamto i różnego typu rzeczy. Albo nawet jeśli macie dom i może wasz dom jest za duży, to rząd może wam go zabrać. I wtedy musicie iść gdzieś indziej, wynająć dom albo wynająć małe mieszkanie czy coś. Dla pewnych ludzi ich dom to dla nich sentyment, ich wspomnienie wszystkiego co dobre. Czasami od pokoleń od babci, dziadka, wspaniałych przodków, aż do dnia obecnego. I nawet by nie wiedzieli jak to zrobić, całą tą papierkową robotę, aby go zatrzymać.Całe te systemy cyfrowe dezorientują starszych ludzi. Oni pracują całe swoje życie, aby utrzymać społeczeństwo w formie, aby rząd był opłacony. A teraz gdy są starsi, to muszą się martwić o jakąś cyfrową biurokrację, którą oni, całe swoje życie mogą nawet nie znać. Mówię wam prawdę. Ja też nie wiem za wiele o tych sprawach cyfrowych. Ja tylko obsługuję komputer, który już jest ustawiony przez moich członków zespołu dawno temu, wiele dekad temu. Aa więc kontynuuję w ten sposób. Jak mnie poprosicie, żeby zrobić może jakiś tajny kod (password), który dajecie do swojego komputera, żeby otworzyć, nie wiedziałabym jak. I wszystko, jeśli to nie pojawi się już na ekranie, jak YouTube czy coś, nie wiedziałabym, jak to znaleźć. I jeśli przeczytałam jakiś artykuł w Internecie i jeśli na przykład wyłączył się prąd i ten artykuł zniknął, to bym nie wiedziała, jak go znaleźć.Naprawdę jestem bezradną kobietą na tym świecie. Nigdy wcześniej nie uczyłam się tych rzeczy, bo kiedyś zawsze miałam sekretarkę by to robiła i rzeczy nie były aż tak skomplikowane jak obecnie. Jeśli chcę gdzieś jechać, to cichutko jadę na lotnisko i kupuję bilet tam na miejscu, tak na przykład. A jeśli chcę kupić dom, to kupuję dom, a bank i agencja wszystkim się zajmie. Ale nawet wtedy zgubiłam się wiele razy.Photo Caption: „Nie wszystkie wyglądają tak samo, ale w naturze, wszystko jest dobrze”
