Szczegóły
Pobierz Docx
Czytaj więcej
Dla Świętego nie ma różnicy między istotami; ludzie i całe stworzenie są jednym. A kiedy wszystkie istoty są równe, świat staje się Niebem na Ziemi, bez wrogości, wojen i zabijania. Miłość rozpuszcza nienawiść. Miłość przemienia i ratuje ludzi z labiryntu ciemności i ignorancji. „Serce Świętego jest na zawsze pogrążone w smutku Ślubowanie zbawienia świata, czy kiedykolwiek się spełni? Na ugiętych kolanach budzę wiarę w Stwórcę I błagam Jego/Ją, aby odnowił tę planetę”. Pragnę znaleźć niebiański spichlerz By rozsypać go po górach i lasach, Żeby każdy ptak mógł być ciepły i odżywiony, Gdy widzę je w mroźne, zimowe dni Skrzydła i pióra w nieładzie, szukające kęsów pokarmu! Chciałabym dzielić wszystkie posiłki, pożywne i smaczne Z chudymi kotami na wolności, wędrującymi i głodnymi Żyjącymi ukradkiem w opuszczonych kapliczkach W upalne dni i deszczowe noce, wychudzonymi i marniejącymi! Współczuję jeleniom i kozom na skalistych górach Wędrują cały dzień, nie mając wystarczającej ilości suchych liści Skaliste klify samotne jak starożytne grobowce Gdzie mogą znaleźć słodką trawę i strumień nektaru! Serce Świętego jest na zawsze pogrążone w smutku Przysięga zbawienia świata, czy kiedykolwiek się spełni? Na zgiętym kolanie budzę wiarę w Stwórcę I błagam Jego/Ją, aby odnowił tę planetę”. Choć daleko, serce człowieka jest zawsze dostrojone do ojczyzny, tęskniąc za dniem ponownego zjednoczenia, z nadzieją, że wszyscy ludzie będą mogli żyć harmonijnie w jednej wszechogarniającej rodzinie. „Droga powrotna do naszej wioski - O radosna! Przemierzając wysokie wzgórze Księżyc oświetla ścieżkę do twego sąsiedztwa. Tam, gdzie drogi się spotykają, powstaje pokrewieństwo”. Drogi w Âu Lạc Rozciągające się od Cà Mau do Nam Quan Drogi w Âu Lạc Dokąd prowadzą? Zmierzch ogarnia urocze pola ryżowe Dokąd prowadzą drogi? Wiejskie drogi są budowane Z dala od domu, nie zapomnij o swej ojczystej ziemi Droga powrotna do naszej wioski - O radosna! Przemierzając wysokie wzgórze Księżyc oświetla drogę do twego sąsiedztwa. Tam, gdzie drogi się spotykają, powstaje pokrewieństwo. Nasza miłość jest bezgraniczna Jakże uwielbiam cenne drogi! Nasza miłość jest bezgraniczna Kto miałby serce, by nas rozdzielić? Dokąd one prowadzą? Zmierzch obejmuje ujmujące pola ryżowe Dokąd prowadzą drogi? Bóg jest naszym ukochanym. Bóg jest naszą nadzieją. Bóg jest naszą siłą, by sięgać gwiazd. Tak, Bóg jest naszym wszystkim. Ale w tym tętniącym życiem świecie, jak możemy przypomnieć sobie o naszym dającym wszystko Stwórcy? Odpowiedź można znaleźć tuż przed nami w postaci piękna, dobroci i prostoty. Czasami można ją znaleźć w najdelikatniejszych ofiarach, tak skromnych jak delikatny kwiat. Musimy tylko spojrzeć, a zobaczymy: Bóg jest zawsze tam, aby objąć nas bezwarunkową miłością. Czy wiesz, mój ukochany O sennym kwiecie zwanym niezapominajka Którego Kolor jest tajemniczym błękitem Kolor Nieba, Niebiańskiego firmamentu, Kolor galaktyk poza nim, Kolor miłości niezapominajka Wiesz, czy nie wiesz, Jutro, latanie z ptakami Niewinny rodzaj Jeden dzień obok ciebie, Zieleń lasu i błękit nieba. Chmury pieszczą góry, Jesienny wiatr śpiewa miłosne wiersze... Dwa dni razem, A jednak marzenia o wieczności. Weź skrzydła, wczoraj - samotność, Jutro leć z ptakami! Niewinny rodzaj Wiesz czy nie wiesz, niezapominajka Muzyka Natury Będzie grać wiecznie Dla mnie i dla ciebie Ukochany! Złap mnie za rękę. Czy nie słyszysz drżących uderzeń serca? Muzyka Natury Będzie grać wiecznie Dla ciebie i dla mnie Po tej stronie rzeki Delikatne Do re mi Życie jest jak ulotna bryza i przemijająca chmura; tętniący życiem czas młodości szybko przemija. Patrząc wstecz na pół życia zmagającego się z ziemską egzystencją, zastanawiamy się, czego można żałować, zanim odejdziemy z tego przemijającego życia. „Wydaje się, że to było wczoraj, choć minęły dekady; Ciało jest zmęczone ziemskimi podróżami! Sława i fortuna, pół życia zajęte, Potem złożone na spoczynek w metrze kwadratowym pewnego dnia”. Uwolnienie się od więzów ludzkiego życia i kroczenie drogą do oświecenia jest odwiecznym dążeniem nieśmiertelnej duszy. Wygląda na to, że rosa zstąpiła zeszłej nocy, Pozostawiając bujny ogród z klejnotowym widokiem Tego ranka delikatne promienie słońca drżą na zimnym wietrze, Przypominając wiosenne dni, które szybko minęły Wydaje się, że to było zaledwie wczoraj, choć minęły dekady Ciało jest zmęczone ziemskimi podróżami! Sława i fortuna, pół życia zajęte, Potem złożone na spoczynek w metrze kwadratowym pewnego dnia. Chcę rozpłynąć się w delikatnej mgle Zrzucić przyziemne ciężary, strząsnąć kurz... Abym mogła udać się w podróż do Krainy Światła, złożyć hołd Buddzie I spełnić tęsknotę z niezliczonych epok.
